Poprzednio...
Miałaś w garści Taka, przywódcę Kolektywu Wotan.
Gdybyś się nie zawahała,
byłby już trupem, a Defiance byłoby dużo bezpieczniejsze.
Jesteśmy na wojnie, młoda, a na tobie nie można polegać.
Rahm Tak szykuje się do ataku.
Widziałem, jak kupuje transport broni.
Była oznaczona logo Von Bach Industries.
Ruszyło cię, gdy Alak opisywał handlarza bronią.
Alak opisuje mojego byłego, Conrada Von Bacha.
Moi rodzice szpiegują dla Kolektywu.
Uciekaj.
Datak nas zauważył. Ucieknie.
Łap go, szybko.
Jedno z nas wkrótce umrze.
Dostałam nożem. Potrzebuję twojej pomocy.
Brak mi słów.
Wiem, jak bardzo ty i twoja żona mnie nienawidzicie.
Uwierz mi, że odwzajemniam to uczucie.
Ale mimo wszystko myślałam, że kochacie nasze miasto.
Może nawet tak samo, jak ja.
Naprawdę wierzyłam, że gdy zaatakuje nas wspólny wróg,
wróg, który chce zniszczyć miasto oraz stojącą za nim ideę...
że wtedy będziecie go bronić z nami.
Nigdy bym nie powiedziała, że jesteś porządnym obywatelem.
Ale wspieranie mordercy tysięcy?
Myślałam, że stać cię na więcej.
Z ciężkim sercem głosuję, by uznać cię za winnego.
Dataku Tarr, rada uznała cię za winnego zdrady stanu
i skazuje cię na śmierć przez powieszenie.
Jeśli chcesz, możesz teraz wygłosić krótką mowę.
Moja żona tak ci urządziła twarz?
Pasuje ci.
Ładne miasteczko, Benedict. Powinienem je kupić?
Powinien pan kupić samolot.
Jesteś niepoprawnym romantykiem.
- Pilnuj ciężarówki. - Jasne.
Dzięki, Augusta.
Nie, te do mnie nie pasują, prawda?
Podasz mi te niebieskie?
ZAMKNIĘCIE SKLEPU
- Zamykasz biznes? - Przenoszę się z mężem na zachód.
- Defiance nie jest bezpieczne. - Jak to?
Podobno idą tu żołnierze, by zabić ludzi.
- Większość znajomych już wyjechała. - Mądra decyzja.
Sam jadę na zachód, jak skończę tu interesy.
Jeśli będziesz kiedyś w AngelArc, odszukaj mnie.
- Ty jesteś Von Bach? - Aha.
Naprawdę?
- Dawno cię nie widziałam, Conrad. - Jess.
Kopę lat.
Dobrze wyglądasz.
Zadam ci dwa pytania.
Pierwsze. Sprzedałeś broń Kolektywowi Wotan?
Przyznaję się do winy, ale sama rozumiesz...
- A drugie pytanie? - Przywiozłeś broń dla nas?
Nigdy cię nie kręciła gra wstępna.
Czterotaktowe strzelby Snapdragon, ręczne armatki zimnej fuzji.
- Cząsteczkowy Overmag. - Piękna giwera.
No raczej.
Widzisz? To jest właśnie istota Von Bach Industries.
Broń wysokiej klasy, by każdy mógł się obronić.
Myślałem, że istota waszej rodziny to zdzieranie wszystkich bez litości.
Rzeźnik z Yosemite zarzuca mi brak litości? Boli.
- Sprzedałeś broń KW. - Daj spokój. To interesy.
Nie potępiamy i nie wspieramy.
- Kto ma pieniądze, kupuje broń. - Nolan.
Naraziłeś życie niewinnych ludzi. Uważaj na to, co mówisz.
Sok z aloesu.
Aktywacja głosem.
Ja decyduję, kiedy moja broń wypali, a kiedy nie.
Wpiszemy twój głos do systemu, po ustaleniu ceny.
Nie popisuj się. Ile chcesz?
Znowu zero gry wstępnej. Tylko na tym tracisz, Jess.
Dobra, miejmy to za sobą.
Zero.
- Niech to będzie prezent. - Prezent?
- To żart? - Von Bachowie nie żartują w interesach.
Tacy z nas nudziarze.
- Gdzie jest haczyk? - Postawisz mi drinka. Może być?
- Zrób to. - Drinki na koszt lokalu.
Dla towarzyszy wszystko.
Nawłoć.
Wykopali łopatami tyle, ile mogli.
- Czas użyć wiertła. - Dobrze.
Chyba nie ma sensu tego odwlekać.
To będzie bolało, Bebe.
Czystość wymaga poświęcenia.
Cześć, młoda.
Dobra robota z ulotkami.
- Nie śmiej się ze mnie. - Co?
Dobra robota? Nie sądzisz, że też bym chciała bronić miasta?
- Nie żartowałem. - Czyli jestem przewrażliwiona.
- O to ci chodziło? - Nie.
Nieważne.
Zrobię kopie.
Prawie skończyłem.
Byłeś dziś w mieście.
Słyszałeś coś o moim mężu?
Został skazany na śmierć.
- Kiedy go powieszą? - Za trzy dni.
Na pewno potrzebujesz trochę czasu dla siebie i swoich myśli.
Możesz odpocząć w moich pokojach, gdy będę w kopalni.
Sprawiłam ci tyle kłopotu,
a mimo to okazujesz mi wyłącznie życzliwość.
Obudź mnie, gdy wrócisz.
Ohyda.
Pomogłeś jej.
Myłeś ją, karmiłeś, opatrzyłeś jej rany.
Czas już odesłać tę kastitjańską dziwkę.
Należę do Shanje Liro.
Kobiety z mojej kasty nie są kurtyzanami.
To coś zna nasz język.
Jakie to zabawne.
Cisza!
Wybacz mojej córce.
Łatwo wpada w złość.
Nie mam jej czego wybaczać.
Czy owoc jej chivo przysłonił ci rozsądek?
Zapomniałeś o naszym celu?
Mów po angielsku. Musisz nabrać praktyki.
Jeśli się wyda, że ukrywamy szpiega, miasto nam tego nie daruje.
Nie mam zamiaru się z tym obnosić. A ty?
- Jak twój nos? - Boli.
- Dzięki za broń. - Ależ proszę bardzo.
Duże masz kłopoty?
Spodziewam się, że wkrótce przestanę być czarną owcą rodziny
i zostanę wydziedziczonym trupem czarnej owcy rodziny.
To dlaczego to zrobiłeś?
Nie miałem innego pomysłu, jak ci zaimponować.
O nie. Connie, my dwaj to już zamierzchła przeszłość.
- My dwoje. - Nie poprawiaj mnie.
- Wiesz, że tego nie znoszę. - Tak.
Wiem.
Udało mi się?
- Co się udało? - Zaimponować ci.
- Tęskniłem za tobą. - Tak mówisz, ale jakoś ci nie wierzę.
Wracam do domu w Redwood, nasze mieszkanie jest puste.
Nie ma mebli. Zabrałeś nawet psa.
Za to był tam adwokat twojej matki z walizką pełną hajsu.
Powiedział mi, że zmieniłeś zdanie co do sensu naszej relacji.
- Nic takiego nie mówiłem. - Daj spokój.
Naprawdę. Myślałem, że to ty rzuciłaś mnie.
- Co takiego? - Właśnie to.
Matka mi powiedziała, że zapłaciła ci za zerwanie, a ty się zgodziłaś.
- Że chodziło ci tylko o pieniądze. - Nie. Tak naprawdę
strzeliłam w walizkę i postrzeliłam prawnika w stopę.
- Mówisz prawdę? - Tak.
To była świetna zemsta.
Czyli matka przechytrzyła nas oboje.
Nie mówiłam, że jest głupia.
Tak mi przykro. Ja...
Chciałbym tylko... Gdybyś mi wtedy powiedziała prawdę.
Uwierz mi, ty też mogłeś to zrobić.
Jesteś szczęśliwa w Defiance?
Gdy stacjonowała tu republika, czułam się bezpiecznie.
Był też taki koleś, Tommy.
Był miły i łagodny,
i miał świetny tyłek.
Okej. Teraz jestem zazdrosny.
Nie musisz. On nie żyje.
- Chcesz pójść na górę? - Tak, chcę.
- Spóźniłaś się. - Ciężka noc.
No jasne.
- Całkiem spory tłumek. - Na początek wystarczy.
Okej, rekruci!
Do szeregu.
- Proszę. - Nie trzeba. Przyniosłem własną.
Daj spokój, to staroć.
Patrz na wiatrowskaz.
- Strzela, jak należy. - Na to wygląda.
- Jak się nazywasz? - Ranikar, ale mów mi Zero.
- Dobra, Zero. Kto cię nauczył strzelać? - Tata.
Sam mu zbudowałem tę broń ze złomu i starych części.
Trzy miesiące regulowałem celowanie. Jestem Indur.
- Dobrze, że jesteś. - Dzięki.
To wszystko? Nic więcej nie macie?
Dopiero się rozkręcamy.
Bebe!
Przebiliśmy się.
Skontaktuj się z bazą.
Powiedz Takowi, że jesteśmy już prawie pod siecią.
Jutro w nocy dokopiemy się do Defiance.
- Dalej, nogi do góry. - Trzy. Cztery.
- Tak lepiej. Dalej. - Pięć.
- Tak dobrze. - Sześć.
- Siedem. Osiem. - Biegiem. Co ty robisz?
- Gdzie twoja córka? - Dziewięć.
- Co? - Zadałem pytanie. Gdzie twoja córka?
Nie mam czasu na pytania. Przygotowuję ludzi do bitwy.
Nie marnuj mojego czasu.
Będę marnował twój czas, dopóki mi nie odpowiesz.
Nie rób tego, ojcze.
Te dzieciaki czytały Nieustraszoną Boginię Złych Ziem...
- Proszę cię. - Masz mnie szanować!
...i chcą wiedzieć, gdzie ona jest.
Czemu Bogini nie walczy razem z nami?
Moja córka ostatnio wiele przeszła.
Obecnie nie jest w stanie dobyć broni.
Ale moje dziecko jest w stanie?
Nie tylko my zadajemy sobie to pytanie.
Wielu z nas myśli, że Kolektyw Wotan to problem ludzi.
Naprawdę? Problem ludzi?
Sądzą, że Rahm Tak okaże życzliwość Wotanom z Defiance.
- Pobożne życzenia. - Niektórzy tak myślą.
A ty też tak myślisz?
Czy ty też tak myślisz?
Myślę, że jeśli twoja rodzina nie walczy o Defiance, to moja też nie będzie.
Wybacz. To mój tata.
Ktoś jeszcze?
Niech ćwiczą dalej.
Wracamy. Szesnaście.
Siedemnaście. Osiemnaście.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Co ci się stało?
Byłem na szkoleniu rekrutów.
Nolan trenuje nas do walki z twoim koleżką, Takiem.
Rahm nie jest moim koleżką.
- Wiadomo coś o twojej matce? - Jeszcze jej nie złapali.
I nie złapią. Jest zbyt sprytna.
- Gdzie mój wnuk? - W domu.
Ignorowanie życzeń skazanego to... trochę dziecinada, nie uważasz?
Pomogłeś Takowi. Teraz ten psychopata tu zmierza
i jeśli go nie odeprzemy,
to zamorduje moje półludzkie dziecko w okrutny sposób.
Dlatego Luke nie będzie cię odwiedzał, tato.
- Nie miałem wyboru. - Zawsze jest wybór.
Trzeba było ostrzec Nolana i Amandę tuż po powrocie do miasta.
Rahm by cię zabił.
- Uciekłem mu. - Skąd miałem to wiedzieć?
Nawet jeśli Rahm Tak by mnie zabił, to co?
Zmarłbym chroniąc swoje dziecko i swój dom.
Byłbym teraz z Christie.
To byłaby wartościowa śmierć.
Trzeba było powiedzieć prawdę.
Mogliście pomóc, ty i mama.
Nie odchodź. Zaczekaj, proszę.
Zawiodłem cię, Alaku. Zawiodłem naszą rodzinę.
Gdybym mógł cofnąć czas, zabić Taka i wznieść Łuk,
zrobiłbym to.
Gdyby nasza śmierć mogła wskrzesić Christie,
poderżnąłbym gardła sobie i matce.
Ale mój czas dobiegł końca. Nic już nie zmienię.
Dlatego muszę cię prosić...
o świętą przysługę.
- Wiesz, to kiepski moment... - Wysłuchaj mnie, proszę.
Udaj się do Amandy.
Powiedz jej, że ludzkie sądy nie są dla mnie.
Chcę umrzeć, jak należy.
Z rąk mojego własnego ludu.
Na koi wstydu.
Dobrze rozumiem, że wolisz, by cię torturowano
i wyrywano ci kończyny ze stawów, dopóki nie umrzesz,
niż szybką śmierć z rąk ludzi?
O to mnie prosisz?
Tylko w ten sposób oczyszczę swoją nieśmiertelną duszę.
Alaku.
Zobaczę, co da się zrobić.
- Nie zrobię tego. - Myślisz, że ja tego chcę?
- Wiem, że nie chcesz walczyć. - To mnie nie zmuszaj.
Jeśli nie dołączysz do nas, nie obronię miasta.
Przyjdą tu, zaciągną wszystkich ludzi na plac, ustawią ich w szeregu
i wystrzelają ich po 10 naraz. Dzięki temu ich powstrzymamy.
Dlaczego?
Dlaczego wszyscy krzywdzą siebie nawzajem? Dlaczego ten świat taki jest?
Nie wiem, młoda.
Tak już jest.
I nigdy się nie boisz?
Cały czas.
Teraz się boisz?
Tak.
I jestem zmęczony.
Kocham cię.
Jesteś brudna. Trzeba cię umyć.
- Niedawno się kąpałam... - Nalegam.
Jesteś bardzo piękna.
Miękka.
Ładnie pachniesz. Rozumiem, czemu podobasz się ojcu.
Pochlebiasz mi.
Piękno Omeków wyznacza kanon dla nas wszystkich.
Dla nas niewolnicy z Casti oznaczali wysoki status społeczny.
Najpiękniejsi sprawiali, że o nich rywalizowano.
Patrzyli, kto im da najdroższe prezenty i perfumy.
Ale gdy zaczarowany Kastitjanin się znudził, trafiał do chlewu.
Był tuczony i przyprawiany, a w końcu był zjadany.
Wiesz, mój ojciec stosunkowo szybko nudzi się konkubinami.
Podobno, gdy miał ich dosyć, oddawał je dzieciom jak żywe zabawki.
To wielki zaszczyt zjeść dziwkę swojego ojca.
Wydaje mi się...
że jestem już czysta.
Nie jesteś warta takiego zachodu.
Proszę. Odejdę stąd.
Powiedz mi, czego chcesz.
Chcę...
byś umarła.
W przerażeniu.
Moje rozkazy zawsze są dokładnie przemyślane, Kindzi.
Oczekuję, że je wykonasz co do joty.
Za chwilę zdejmę ciężar z twojego gardła.
Gdy to zrobię, masz przeprosić Stahmę.
Wybacz mi, Stahmo.
Nie mam ci czego wybaczać.
Conrad?
Coś ty z tym zrobił.
Wszystko, na co niebo zezwala.
Pamiętam, że uwielbiałaś Douglasa Sirka.
Nie wiem, co powiedzieć.
Może powiesz:
"by nasz związek nigdy się nie skończył".
Wszystko, co dobre, szybko się kończy.
Nie musi tak być.
Nie tym razem.
Jess, jutro wyjeżdżam.
Mam wielką ciężarówkę.
Na pewno pomieści dodatkowego pasażera.
Chcesz mnie po prostu stąd zabrać?
Nie wiedziałem, czego się spodziewać, gdy tu przyjechałem.
Spakowałem film, pistolety
- i trzymałem kciuki. - I?
Odnalazłem coś wspaniałego.
Nie mogę z tobą odjechać.
Defiance to mój dom. Muszę tu być, by go chronić.
Defiance nie jest twoim domem.
Wysłała cię tu Republika Ziemi.
Nie wiem, czy wiesz, ale republika już nie istnieje.
Twój chłopak Tommy nie żyje.
Ja żyję. Jestem tutaj i...
pragnę przyszłości z dziewczyną, którą cały czas kocham.
Obejrzyjmy film.
Nie myślałam o małżeństwie.
Myślisz, że dlaczego się z tobą spotykam?
Alak mówi, że prosisz o śmierć na koi wstydu.
Co chcesz osiągnąć?
Prawdopodobnie oddałem to miasto w ręce szaleńca.
Zniszczyłem swoją rodzinę i naraziłem bliskich na niebezpieczeństwo.
Jedyną pokutą dla Kastitjanina jest, jak to mówicie, surowa sprawiedliwość.
Mógłbym to wyjaśnić, ale właściwie po co?
Moja motywacja się tu nie liczy.
Lepiej zapytaj samą siebie, czy wolisz, bym umarł szybko,
czy też ma to być pełen bólu i agonii spektakl.
Spełnię twoje życzenie.
Hej, co słychać?
Chciałam z tobą porozmawiać.
Ależ proszę. Opowiadaj ze szczegółami.
Jak sprawy z Von Bachem? Często się z nim spotykasz.
Wiem. Szaleństwo, prawda?
Nienawidziłam go tyle lat i zapomniałam, jak bardzo go lubiłam.
Cóż, ja bardzo lubię jego pistolety,
więc chyba wszyscy są zadowoleni.
- Coś nie tak? - Conrad chce, bym z nim wyjechała.
Co masz na myśli? Wyjechała z Defiance?
Na zawsze?
Conrad Von Bach złamał ci serce.
Tak naprawdę to jego rodzina była większym problemem.
Usprawiedliwiasz go. Chyba nie myślisz na serio...
- On mnie kocha. - Och, proszę.
Co, i ty kochasz jego?
Nie wiem. Może.
Jeśli naprawdę cię kocha, to poczeka. Póki co mamy tutaj sytuację podbramkową.
- Wyjeżdżamy jutro. - Plany się zmieniają. Pogadaj z nim.
- Amanda. - Pójdę z tobą.
- Proszę. - Ustalimy coś.
- Nie chcę niczego ustalać. - To czego chcesz?
Twojego wsparcia.
Skąd ten pośpiech?
Boję się.
Witaj w klubie.
Wiesz, jakie miałam dzieciństwo.
Po śmierci rodziców byłam sama...
To konkurs smutnych historii z dzieciństwa? Jeśli tak, to ja wygram.
Przestaniesz? Wysłuchasz mnie?
Ciągle się bałam.
Bałam się, że mnie złapią.
Bałam się, że umrę. Bałam się, że przeżyję.
Gdy miałam 16 lat, dołączyłam do Republiki Ziemi
i nagle miałam jedzenie, ciuchy,
ludzi, którzy mnie pilnowali. To była moja rodzina.
Potem to wszystko przepadło.
I teraz znowu jestem tym samotnym, przerażonym dzieckiem.
Wciąż masz swoją rodzinę.
Rozumiesz? Ja jestem twoją rodziną i nie możesz mnie wystawić.
Nie teraz, gdy próbuję to wszystko ogarnąć.
Dla mnie rodzina to coś więcej niż dobre intencje.
Nie sądzę, byś mogła nas obronić przed tą katastrofą.
Nie obronisz mnie, siebie, ani tego miasta.
Przykro mi.
Jesteś tchórzem.
- Nie wiem, czy Amanda ci mówiła... - Mówiła.
Defiance dziękuje ci za twoją służbę.
Nie było mi łatwo. Wiesz, ile Defiance dla mnie znaczy.
- Gdybym miała inne wyjście... - Jak mówiłem,
Defiance dziękuje ci za twoją służbę.
Zgłaszam się na służbę.
Witamy na pokładzie, żołnierzu.
Spójrzcie, Nieustraszona Bogini.
Dziękuję.
W porządku.
Łapcie, chłopaki.
Maszyna z ciebie.
Powinieneś zobaczyć, jak poluję na kanguszczury.
I co sądzisz?
Tego się mniej więcej spodziewałem.
Farmerzy i sklepikarze. Nie mają doświadczenia, ale się starają.
Tu mamy prawdziwy talent. Syn Indura.
Nie ma doświadczenia, ale to najlepszy strzelec, jakiego widziałem w życiu.
Są tu też profesjonalni żołnierze, tacy jak ja.
Gdy dojdzie do nas Irisa, możemy zacząć myśleć o walce.
Irisa.
Tommy, to ja.
Tommy, przepraszam. Nie.
Przepraszam, Tommy. Tak mi przykro.
- Chciałabym móc to cofnąć. - No dobrze, chodź.
- Chciałabym móc to cofnąć. - Chodź.
- Zabierz ją stąd. - Nie pozwól, by tu się rozwaliło.
Dobra. Podejdźcie tu.
Przepraszam.
Przepraszam was.
Popełniłem błąd.
Ściągnąłem tu moją córkę, choć wiem, że nie jest w stanie walczyć,
bo Indur powiedział coś bardzo mądrego.
Jak możemy was prosić o narażanie życia w obronie Defiance,
skoro sami nie jesteśmy na to gotowi? Słuszna uwaga.
Ale posłuchajcie mnie teraz.
Od zawsze silni byli wzywani do obrony słabszych.
Wiem, że to nie w porządku,
by ci z was, którzy się zgłosili, którzy ronią pot i łzy,
którzy doprowadzają się na skraj wytrzymałości, trenowali bez końca,
by bronić tych, którzy tu nie przyszli.
Którzy nie mogą się bronić, którym nie zależy.
Silni bronią słabszych.
To nie jest w porządku...
ale tak należy robić.
To jest nasza odpowiedzialność i nasz przywilej.
Wyjaśnię wam jeszcze jedno. Moja córka nie jest słaba.
Straciłem rachubę, ile razy ocaliła mi życie.
Jest silna.
To najsilniejsza osoba, jaką znam.
Wierzę w nią. Wierzę, że gdy przyjdzie czas, stanie u naszego boku
i będzie broniła Defiance z nami. Ale zrobi to na swoich warunkach.
- Muszę tam wrócić. - Nie dzisiaj.
A tymczasem ten nabór...
ta konfederacja silnych utrzyma front z dumą.
Stawimy czoła Bestii i ją pokonamy.
Czy to jest jasne?
- Defiance! - Defiance!
Defiance!
To właśnie chciałem usłyszeć.
Wracajcie na strzelnice. Dużo pracy przed nami.
Wahasz się?
Ani trochę.
Chodź.
Gratulacje, jesteś dość zdrów, by cię zabito.
Głosowanie było jednomyślne.
Rezultat głosowania byłby ten sam. A ja wciąż będę tu mieszkać.
Szanuję twój pragmatyzm.
Będę za tobą tęsknić.
Dataku Tarr z Shanje Liro...
jesteś oskarżony o tchórzostwo.
Przyznajesz się do winy?
Przyznaję. Widać, jakie jest moje życie.
Moje liro takie, jak moje uczynki.
Mój wstyd jest naszym wstydem.
Chcę przeprosić mieszkańców Defiance.
Wotan oraz ludzi.
Chciałbym móc zaoferować coś więcej niż swoje życie, by odkupić winy.
Życzę wam szybkiego i ostatecznego zwycięstwa
nad Takiem i Kolektywem Wotan.
Razem jesteśmy silni.
Defiance.
Luke...
to twój dziadek, Datak Tarr.
Gdy będziesz starszy...
wytłumaczę ci, że miał wiele wad...
ale miał też poczucie honoru.
Jest tam kto?
Kim jesteście? Skąd się tu wzięliście?
Wybacz, staruszku.
Byłeś w złym miejscu o złym czasie.
Idę do miasta po zapasy.
Mógłbyś się tam udać kiedyś indziej?
Kindzi będzie się zachowywała jak należy. Obiecuję.
- Prawda? - Oczywiście, ojcze.
Nie jestem twoim wrogiem.
Zjedz to.
Mam zjeść kamyk?
Zjedz to.
Nie. Co to w ogóle jest?
Zjedz to.
- Nie możesz mnie zmusić. - Właśnie, że mogę.
Otwieraj.
Tekst polski: Joanna Kaniewska